25.10.26
Wj 22, 20-26
„Nie będziesz gnębił i nie będziesz uciskał cudzoziemców, bo wy sami byliście cudzoziemcami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy i sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i będą Mi się skarżyli, usłyszę ich skargę, zapali się gniew mój, i wygubię was mieczem i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami”. Bóg grozi tym, co gnębią sieroty i wdowy: „wygubię was mieczem i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami”.
1 Tes 1, 5c-10
„Nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się przez samo tylko słowo, lecz przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, by okazać się w ten sposób wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai”. Paweł podkreśla, że jego ewangelizacja dokonała się nie przez samo jego słowo, ale „przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania”.
Mt 22, 34-40
„Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe? On mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”. Umiłowanie Boga – to przede wszystkim posłuszeństwo wobec Jego nauczania. Mówi Jezus: „Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie” (J 14,21). Umiłowanie bliźniego – to przede wszystkim troska o jego zbawienie, o to, by znalazł Jezusa i był Jemu posłuszny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz