17.05.23

 

17.05.23

Dz 17, 15. 22 – 18, 1

Paweł w swojej obronie mówi: „Będąc więc z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota albo do srebra, albo do kamienia, wytworu rąk i myśli człowieka. Nie zważając na czasy nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszystkich ludzi do nawrócenia, dlatego że wyznaczył dzień, w którym sprawiedliwie będzie sądzić świat przez Człowieka, którego na to przeznaczył, po uwierzytelnieniu Go wobec wszystkich przez wskrzeszenie Go z martwych”. Wzywa w imieniu Boga wszystkich do nawrócenia. Uprzedza, że Zmartwychwstały Jezus będzie nas wszystkich sprawiedliwie sądził.

J 16, 12-15

„Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi”. Jezus jest świadom słabości swoich apostołów. Obiecuje Ducha Prawdy, który ma za zadanie prowadzić nas do wyzwalającej prawdy (por. J 8,32). Ma On też za zadanie objawiać nam przyszłość, byśmy byli do niej dobrze przygotowani.

16.05.23

 

16.05.23

1 Kor 1, 10-13. 17-18

Mówi Paweł: „Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża. Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia”. Uważa retorykę grecką za niebezpieczną dla jego ewangelizacji. Śmierć Jezusa jest straszna, jest konsekwencją grzechu świata. Nie wolno osłabiać wymowy krzyża. Ma on być wstrząsającym znakiem prowadzącym do pokuty, do nawrócenia. Dla ginących, krzyż jest osobistą tragedią Jezusa i nie ma dla nich żadnego sensu. My wierzymy, że Jezus przez swój krzyż nas zbawia.

J 17, 20-26

„Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś”. Jezus pragnie naszej jedności w Duchu Świętym, który jest Jego chwałą. Daje Go nam, by On nas jednoczył swoją Boską mocą.

15.05.23

 

15.05.23

Dz 16, 11-15

Mówi Łukasz: „W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie - jak sądziliśmy - było miejsce modlitwy. I usiadłszy rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły. Przysłuchiwała się nam też pewna bojąca się Boga kobieta z miasta Tiatyry imieniem Lidia, która sprzedawała purpurę. Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła. Kiedy została ochrzczona razem ze swym domem, poprosiła nas: Jeżeli uważacie mnie za wierną Panu - powiedziała - to przyjdźcie do mego domu i zamieszkajcie w nim!”. Widoczne jest współdziałanie Jezusa z Jego misjonarzami: „Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła”. Radosna jest także wdzięczność Lidii za dar wiary w Jezusa.

J 15, 26 – 16, 4a

Mówi Jezus: „Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku”. Duch Prawdy prowadzi do Jezusa, do przyjęcia Jego Ewangelii.

Jezus ostrzega swoich apostołów: „Wyłączą was z synagogi. Owszem, nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu”. Już wcześniej mówił: „Gdybym nie przyszedł i nie mówił do nich, nie mieliby grzechu. Teraz jednak nie mają usprawiedliwienia dla swego grzechu. Kto Mnie nienawidzi, ten i Ojca mego nienawidzi. Gdybym nie dokonał wśród nich dzieł, których nikt inny nie dokonał, nie mieliby grzechu. Teraz jednak widzieli je, a jednak znienawidzili i Mnie, i Ojca mego” (J 15,22-24).

14.05.23

 

14.05.23

Dz 8, 5-8. 14-17

„Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa. Tłumy słuchały z uwagą i skupieniem słów Filipa, ponieważ widziały znaki, które czynił. Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste, wielu też sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych”. Jest to typowa ewangelizacja charyzmatyczna, w której słowa Ewangelii są potwierdzane cudami zdziałanymi przez Jezusa (por. Mk 16,20).

Piotr i Jan przychodzą i modlą się za nawróconych przez Filipa: „aby mogli otrzymać Ducha Świętego. Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Wtedy więc wkładali [Apostołowie] na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego”. Jest to działanie prowadzące do sakramentu bierzmowania.

1 P 3, 15-18

„Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za Świętego i bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest. A z łagodnością i bojaźnią [Bożą] zachowujcie czyste sumienie, ażeby ci, którzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie, doznali zawstydzenia właśnie przez to, co wam oszczerczo zarzucają. Lepiej bowiem - jeżeli taka wola Boża - cierpieć dobrze czyniąc, aniżeli czyniąc źle”. Ważne, by w sercach królowała miłość do Jezusa, a intelekt powinien być przygotowany do obrony wiary. Piotr mówi też o łagodności i o bojaźni Bożej, które to powinny nas cechować. Przygotowuje na cierpienia: „Lepiej bowiem - jeżeli taka wola Boża - cierpieć dobrze czyniąc, aniżeli czyniąc źle”.

J 14, 15-21

„Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze - Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie”. Duch Prawdy prowadzi nas do prawdy, broni przed kłamstwem i próbami zachwiania naszej wiary. Jest Obrońcą wobec zła tego świata.

Kryterium umiłowania Jezusa – to życie zgodne z Jego nauczaniem. Nagrodą jest miłość ze strony Boga Ojca i Jego Syna: „Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie”.

13.05.23

 

13.05.23

Dz 16, 1-10

„Przeszli Frygię i krainę galacką, ponieważ Duch Święty zabronił im głosić słowo w Azji. Przybywszy do Myzji, próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im, przeszli więc Myzję i zeszli do Troady. W nocy miał Paweł widzenie: jakiś Macedończyk stanął [przed nim] i błagał go: Przepraw się do Macedonii i pomóż nam! Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii w przekonaniu, że Bóg nas wezwał, abyśmy głosili im Ewangelię”. Duch Święty prowadzi misjonarzy do Europy i zabrania im dalszej pracy w ówczesnej Azji.

J 15, 18-21

„Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi. Pamiętajcie na słowo, które do was powiedziałem: Sługa nie jest większy od swego pana. Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać. Ale to wszystko wam będą czynić z powodu mego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał”. Jezus ostrzega nas przed nienawiścią świata. On nas wybrał i dlatego nie należymy już do świata, który nie zna i nie chce znać Boga.

12.05.23

 

12.05.23

Dz 15, 22-31

„Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!” – to jest tak zwany dekret Soboru Jerozolimskiego. Listy św. Pawła wskazują, że najtrudniejsze dla pierwotnych chrześcijan było wstrzymywanie się od mięsa ofiarowywanego bożkom (por. Rz 14,21; 1 Kor 8).

J 15, 12-17

„To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego”. Bardzo ważna jest Jezusowa definicja przyjaźni: „Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję” – to konkretne posłuszeństwo wobec Jezusa decyduje o tym, czy możemy nazywać się Jego przyjaciółmi.

11.05.23

 

11.05.23

Dz 15, 7-21

Na pytania zgłoszone przez Pawła i Barnabę odpowiada Piotr: „Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli. Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam. Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając przez wiarę ich serca. Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, wkładając na uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać. Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni”. Odwołuje się on do swojego doświadczenia z ewangelizacją domu Korneliusza (por. Dz 10-11). Był on tam świadkiem chrztu w Duchu Świętym, jakiego Bóg udzielił Korneliuszowi i jego rodzinie. Widział, jak Bóg oczyszczał serca pogan mocą wiary, którą otrzymywali dzięki jego przepowiadaniu. Przyjmowanie judaizmu nie było wcale potrzebne.

J 15, 9-11

„Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna”. Warunkiem trwania w miłości Jezusa, trwania w krzewie winnym, jakim jest Jezus, jest zachowywanie Jego przykazań, Jego nauczania. Jezus pragnie naszej autentycznej radości.