11.04.24

 

11.04.24

Dz 5, 27-33

„Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi - odpowiedział Piotr i Apostołowie. Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego straciliście, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wywyższył Go na prawicę swoją jako Władcę i Zbawiciela, aby dać Izraelowi nawrócenie i odpuszczenie grzechów. Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni”. „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi” – to jest prawda, niezbędna w życiu. Ducha Świętego udziela Bóg tym, którzy są Mu posłuszni – o tym też warto pamiętać.

J 3, 31-36

„Kto z nieba pochodzi, Ten jest ponad wszystkim. Świadczy On o tym, co widział i słyszał, a świadectwa Jego nikt nie przyjmuje. Kto przyjął Jego świadectwo, wyraźnie potwierdził, że Bóg jest prawdomówny. Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a z niezmierzonej obfitości udziela [mu] Ducha. Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce. Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz grozi mu gniew Boży”. Jezus jest prawdomównym Bogiem. Mówi słowa Boże. Jest wypełniony Duchem. „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz grozi mu gniew Boży” – to trudna prawda.

10.04.24

 

10.04.24

Dz 5, 17-26

„Wiele znaków i cudów działo się przez ręce Apostołów wśród ludu. Trzymali się wszyscy razem w krużganku Salomona. A z obcych nikt nie miał odwagi dołączyć się do nich, lud zaś ich wychwalał. Coraz bardziej też rosła liczba mężczyzn i kobiet, przyjmujących wiarę w Pana. Wynoszono też chorych na ulicę i kładziono na łożach i noszach, aby choć cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich. Także z miast sąsiednich zbiegało się mnóstwo ludu do Jerozolimy, znosząc chorych i dręczonych przez duchy nieczyste, a wszyscy doznawali uzdrowienia. Wówczas arcykapłan i wszyscy jego zwolennicy, należący do stronnictwa saduceuszów, pełni zazdrości zatrzymali Apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia. Ale w nocy anioł Pański otworzył bramy więzienia i wyprowadziwszy ich powiedział: Idźcie i głoście w świątyni ludowi wszystkie słowa tego życia!” Kościół rośnie dzięki ludziom przyjmującym wiarę w Jezusa. Jak mówi Marek o uczniach Jezusa: „Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły”. Wywołuje to zawiść ze strony saduceuszów, którzy wtrącają Apostołów do więzienia, ale anioł Pański ich uwalnia i skłania do dalszej ewangelizacji słowami: „Idźcie i głoście w świątyni ludowi wszystkie słowa tego życia!”

J 3, 16-21

„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki są dokonane w Bogu”. Wiara w Jezusa prowadzi do życia wiecznego – zgodnie ze słowami Jezusa: „Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16,16). Jezus wyjaśnia mechanizm niewiary: „Sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków”. On jest Światłem (por. J 8,12) i dlatego jest znienawidzony. Żyjący w prawdzie zbliżają się do Jezusa i umacniają swoją wiarę.

9.04.24

 

9.04.24

Dz 4, 32-37

„Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby”. Wspaniała jest jedność duchowa pierwotnego Kościoła i bogactwo łaski ewangelizacji. Ważna jest też gorliwość służby materialnej wobec ubogich. Ludzie bogaci służyli swoimi majątkami, które sprzedawali, by w ten sposób służyć Kościołowi.

J 3, 7b-15

„Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha”. Duch jest wolny, wyzwala od zła i prowadzi do duchowej wolności. Prowadzi Jezusa na Krzyż, dzięki któremu otrzymujemy łaskę wiary i życia wiecznego: „A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne”.

8.04.24

 

8.04.24

Iz 7, 10-14; 8, 10c

„Wtedy rzekł [Izajasz]: Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel”. Znakiem dla Izraela, a później dla całego świata jest Dziewica Maryja, która w mocy Ducha Świętego poczyna i rodzi Zbawiciela – Jezusa.

Hbr 10, 4-10

„Niemożliwe jest bowiem, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy. Przeto przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę - w zwoju księgi napisano o Mnie - abym spełniał wolę Twoją, Boże”. Psalm 40,7 sugeruje otwarcie uszu na poznawanie trudnej woli Bożej: „Nie chciałeś ofiary krwawej ani obiaty, lecz otwarłeś mi uszy”. Ciało Jezusa zostaje utworzone przez Ducha Świętego dla spełnienia w posłuszeństwie woli Bożej.

Łk 1, 26-38

„Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”. Jezus jest Synem Bożym, jest królem Królestwa Bożego. Duch Święty zstępuje na Maryję i osłania Ją przed atakami nieprzyjaciół.

7.04.24

 

7.04.24

Dz 4, 32-35

„Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby”. Zdumiewająca jest wiara i bohaterstwo ludzi sprzedających swoje majątki. Owocem tej hojności jest jedność wspólnoty, wyrażająca się słowami: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących”.

1 P 5, 1-6

„Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały. Tak samo wy, młodzieńcy, bądźcie poddani starszym! Wszyscy zaś wobec siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę, Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje. Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej chwili”. Piotr wzywa do pokory słowami: „Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”. Wzywa do całkowitego podporządkowania się woli Boga.

J 20, 19-31

„Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. Apostołowie radują się ze zmartwychwstania Jezusa i otrzymują od Niego dar Ducha Świętego, konieczny do owocnej walki z grzechem zniewalającym ludzi. Ten dar Ducha prowadzi do Sakramentu Pokuty, ale jeszcze nie daje daru języków, który to Apostołowie otrzymają dopiero w dniu Pięćdziesiątnicy.

6.04.24

 

6.04.24

Dz 4, 13-21

„Aby jednak nie rozpowszechniało się to wśród ludu, zabrońmy im surowo przemawiać do kogokolwiek w to imię! Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać, i nauczać w imię Jezusa. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga? Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli”. Żydzi chcą zahamować ewangelizację, chcą zamknąć „sprawę Jezusa”. Apostołowie muszą być bardziej posłuszni Bogu niż swoim władzom. Twierdzą: „Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli”.

Mk 16, 9-15

„W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary i upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego. I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” Przerażający jest brak wiary Apostołów, ich upór niewiary i odrzucania świadectw ludzi, którzy spotkali Zmartwychwstałego. Mimo wszystko, Jezus posyła ich na Wielką Ewangelizację.

5.04.24

 

5.04.24

Dz 4, 1-12

Mówi Piotr natchniony przez Ducha Prawdy do władz żydowskich: „W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka - którego ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych - że przez Niego ten człowiek stanął przed wami zdrowy. On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła. I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni”. Jezus „jest kamieniem, odrzuconym” przez władze religijne Izraela, ale zbawienie jest osiągalne wyłącznie dzięki Niemu.

J 21, 1-14

„A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. A Jezus rzekł do nich: Dzieci, czy macie co na posiłek? Odpowiedzieli Mu: Nie. On rzekł do nich: Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: To jest Pan!” Jezus zwraca się do swoich uczniów czułym słowem: „Dzieci”. Daje im cudowny połów, a Jan Go rozpoznaje dzięki miłości, jaka go wiąże z Jezusem.