3.02.23

 

3.02.23

Hbr 13, 1-8

„Niech trwa braterska miłość. Nie zapominajmy też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę. Pamiętajcie o uwięzionych, jakbyście byli sami uwięzieni, i o tych, co cierpią, bo i sami jesteście w ciele. We czci niech będzie małżeństwo pod każdym względem i łoże nieskalane, gdyż rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg. Postępowanie wasze niech będzie wolne od chciwości na pieniądze: zadowalajcie się tym, co macie”. Ważne jest napomnienie o czci, w jakiej ma być chrześcijańskie małżeństwo, bo: „rozpustników i cudzołożników osądzi Bóg”. Drugim niebezpieczeństwem jest chciwość – zgodnie z ostrzeżeniem Jezusa: „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Mt 6,24).

Mk 6, 14-29

Córka Herodiady jako „zapłatę” za piękny taniec otrzymuje śmierć Jana, który krytykował niemoralne życie jej matki: „Natychmiast weszła z pośpiechem do króla i prosiła: Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela. A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i biesiadników nie chciał jej odmówić. Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczęciu, a dziewczę dało swej matce. Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie”. Zdumiewa ogrom zła ukrytego w tej dziewczynie.

2.02.23

 

2.02.23

Hbr 2, 14-18

„Ponieważ zaś dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli. Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe. Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. W czym bowiem sam cierpiał będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom”. Nieprawdopodobna jest miłość Jezusa, który przyjmuje dobrowolnie cierpienia, by nas od nich uwolnić. Przez własną śmierć uwalnia nas od szatańskiej niewoli. Daje nam łaskę odważnego życia.

Łk 2, 22-40

Symeon, natchniony przez Ducha Świętego wygłasza proroctwo: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Mówi o tajemniczym przeznaczeniu Jezusa, o „znaku sprzeciwu”, jakim się staje. Maryję czeka cierpienie, dzięki któremu prawda zostanie ujawniona.

1.02.23

 

1.02.23

Hbr 12, 4-7. 11-15

Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi, a zapomnieliście o upomnieniu, z jakim się zwraca do was, jako do synów: Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje”. Trudny element Bożej pedagogii. Trudna nauka niesienia krzyża, niezbędna w naśladowaniu Jezusa (por. Mt 16,24).

Mk 6, 1-6

„A Jezus mówił im: Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony. I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał”. Jezus jest bardzo ograniczony w swojej woli pomagania ludziom. Lekceważenie, pogarda, obmowa, oszczerstwo. Mimo wszystko nakłada ręce i uzdrawia tych, którzy Go o to proszą.

31.01.23

 

31.01.23

Hbr 12, 1-4

„Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga. Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu”. Jezus jest twórcą naszej wiary, która jest wielką łaską i dlatego święty Paweł mówi o „wierze Chrystusa” (por. Ga 2,16). Rozmyślanie nad męką Jezusa ma nas umacniać w naszych zmaganiach.

Mk 5, 21-43

„Lecz On odsunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca, matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: Talitha kum, to znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań! Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia”. W ten sposób, maksymalnie prosty, Jezus wskrzesza córkę Jaira. Unika rozgłosu, którego nie potrzebuje ani On, ani wskrzeszone dziecko.

30.01.23

 

30.01.23

Hbr 11, 32-40

„Jedni ponieśli katusze, nie przyjąwszy uwolnienia, aby otrzymać lepsze zmartwychwstanie. Inni zaś doznali zelżywości i biczowania, a nadto kajdan i więzienia. Kamienowano ich, przerzynano piłą, przebijano mieczem; tułali się w skórach owczych, kozich, w nędzy, w utrapieniu, w ucisku - świat nie był ich wart - i błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi”. Wiara nie musi prowadzić do dobrobytu, do wygodnego życia. Tak, jak Jezus zapowiada swoim uczniom: „To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze. Wyłączą was z synagogi. Owszem, nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu. Będą tak czynić, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie. Ale powiedziałem wam o tych rzeczach, abyście, gdy nadejdzie ich godzina, pamiętali o nich, że Ja wam to powiedziałem” (J 16,1-4).

Mk 5, 1-20

Jezus uwalnia opętanego od złych duchów prostym słowem: „Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka”. Wielka ilość nie stanowi o mocy złych duchów zamieszkujących człowieka. Opowiada Marek: „Skoro z daleka ujrzał Jezusa przybiegł, oddał Mu pokłon i krzyczał wniebogłosy: Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie! Powiedział mu bowiem: Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka. I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi Legion, bo nas jest wielu. I prosił Go na wszystko, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy”.

29.01.23

 

29.01.23

So 2, 3; 3, 12-13

„Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy pełnicie Jego nakazy; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dzień gniewu Pańskiego”. Przejmujące wołanie Boga do ludzi pokornych, ostrzeżenie przed dniem sądu. Mówi dalej Bóg: „I zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana. Reszta Izraela nie będzie czynić nieprawości ani mówić kłamstwa. I nie znajdzie się w ich ustach zwodniczy język, gdy paść się będą i wylegiwać, a nie będzie nikogo, kto by [ich] przestraszył”. Zbawienie dla pokornych i żyjących prawdą.

1 Kor 1, 26-31

„Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, aby, jak to jest napisane, w Panu się chlubił ten, kto się chlubi”. Jezus jest naszym szczęściem, naszym bogactwem. Jest Mądrością, o której pisała Księga Przysłów: „Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich” (Prz 8,30-31).

Mt 5, 1-12a

„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami”. Błogosławieństwo, to wielka łaska udzielana konkretnej grupie ludzi. „Ubodzy w duchu” – to spragnieni Ducha Bożego, to ci, którzy odkryli jakim bogactwem będzie dla nich Duch Prawdy. Błogosławieństwo jest drogą do Królestwa Niebios, w którym żyją ludzie w miłości i prawdzie, żyjący w prawdziwej, Bożej miłości.

28.01.23

 

28.01.23

Mdr 7, 7-10. 15-16

„Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł na mnie duch Mądrości”. Duch Święty daje mądrość tym, którzy Go o to pokornie proszą. Mówi święty Jakub: „Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając; a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym! Kto bowiem żywi wątpliwości, podobny jest do fali morskiej wzbudzonej wiatrem i miotanej to tu, to tam. Człowiek ten niech nie myśli, że otrzyma cokolwiek od Pana, bo jest mężem chwiejnym, niestałym we wszystkich swych drogach” (Jk 1,5-8).

„Oby mi Bóg dał słowo odpowiednie do myśli i myślenie godne tego, co mi dano! On jest bowiem i przewodnikiem Mądrości, i tym, który mędrcom nadaje kierunek. W ręku Jego i my, i nasze słowa, roztropność wszelka i umiejętność działania”. Człowiek mądry jest prowadzony przez Boga, który w sposób szczególny opiekuje się mądrymi.

J 17, 11b-19

„Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie”. Jezus prosi Ojca by ten bronił nas przed złem. Potrzebujemy prawdziwej świętości. Prawda jest tym, co nas oczyszcza i nobilituje. Wyrywa z zakłamanego świata. Słowo Boże jest uświęcającą prawdą. Jezus ginie na krzyżu dla naszego uświęcenia.