20.12.22

 

20.12.22

Iz 7, 10-14

„Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel”.To proroctwo wypełniło się dopiero w dziewiczym poczęciu Jezusa w mocy Ducha Świętego z Maryi Dziewicy, wiele stuleci po wygłoszeniu go przez proroka Izajasza.

Łk 1, 26-38

„Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”. W tekście greckim, anioł wzywa Maryję do radości, bo jest Ona obdarzona łaskami, a Bóg jest w Niej obecny. Syn Boga będzie Jej Synem. Będzie wielkim Królem, spadkobiercą króla Dawida, a Jego duchowe panowania będzie wieczne. Staje się to w mocy Ducha, który zstępuje na Maryję i osłania Ją przed wszelkim złem.

19.12.22

 

19.12.22

Sdz 13, 2-7. 24-25a

Anioł Pański mówi do przyszłej matki Samsona: „Otoś teraz niepłodna i nie rodziłaś, ale poczniesz i porodzisz syna. Lecz odtąd strzeż się: nie pij wina ani sycery i nie jedz nic nieczystego. Oto poczniesz i porodzisz syna, a brzytwa nie dotknie jego głowy, gdyż chłopiec ten będzie Bożym nazirejczykiem od chwili urodzenia. On to zacznie wybawiać Izraela z rąk filistyńskich. Poszła więc kobieta do swego męża i tak rzekła do niego: Przyszedł do mnie mąż Boży, którego oblicze było jakby obliczem Anioła Bożego - pełne dostojeństwa”. Anioł zwiastuje jej wyzwolenie z niepłodności i narodzenie syna, który ma być nazirejczykiem, to znaczy poświęconym Bogu zgodnie ze słowami Boga zanotowanymi w Lb 6,2-5: „Gdy jaki mężczyzna lub kobieta złoży ślub nazireatu, aby się poświęcić dla Pana, musi się powstrzymać od wina i sycery, nie może używać octu winnego i octu z sycery ani soku z winogron; nie wolno mu jeść winogron zarówno świeżych, jak i suszonych. Przez cały czas trwania nazireatu nie będzie niczego spożywać z winnego szczepu, począwszy od winogron niedojrzałych aż do wytłoczyn. Przez cały czas trwania nazireatu nożyce nie dotkną jego głowy. Dopóki nie upłynie okres czasu, na który poświęcił się Panu, będzie święty i ma pozwolić, by włosy jego rosły swobodnie”. Tak wychowywany Samson ma być charyzmatycznym wyzwolicielem Izraela.

Łk 1, 5-25

Anioł Gabriel pojawia się w świątyni kapłanowi Zachariaszowi i mówi do niego: „Nie bój się Zachariaszu! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan. Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie. Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym. Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, Boga ich; on sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych - do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały”. Jan jest radością dla ojca i dla wielu innych ludzi. Jest nazirejczykiem działającym w mocy Ducha Świętego. Nawraca wielu do Boga, a nieposłusznych prowadzi do sprawiedliwości. Przygotowuje w duchu Eliasza ludzi na przyjście Jezusa.

18.12.22

 

18.12.22

Iz 7, 10-14

„Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel”. Bóg obiecuje przez proroka Izajasza swoje przyjście do Izraela w postaci człowieka. Będzie On Emmanuelem, to znaczy „Bogiem z nami”. Jezus spełnia to proroctwo rodząc się z Maryi Dziewicy.

Rz 1, 1-7

„Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej, którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych. [Jest to Ewangelia] o Jego Synu - pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym według Ducha Świętości przez powstanie z martwych pełnym mocy Synem Bożym - o Jezusie Chrystusie, Panu naszym”. Ewangelia, którą głosi Paweł mówi o Jezusie, pochodzącym z rodu Dawida, który objawił swoją Boską moc w sposób szczególny przez swoje zmartwychwstanie w Duchu Świętym.

Mt 1, 18-24

„Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów. A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami. Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie”. Józef chce oddalić swoją żonę, ale otrzymuje przesłanie: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. Józef pochodzi z rodu Dawida. Duch Święty odpowiada za życie Jezusa w Maryi. Jego misja – to zbawienie ludzi od grzechów.

17.12.22

 

17.12.22

Rdz 49, 1a. 2. 8-10

„Judo, ciebie sławić będą bracia twoi, twoja bowiem ręka na karku twych wrogów! Synowie twego ojca będą ci oddawać pokłon! Judo, młody lwie, na zdobyczy róść będziesz, mój synu: jak lew czai się, gotuje do skoku, do lwicy podobny - któż się ośmieli go drażnić? Nie zostanie odjęte berło od Judy ani laska pasterska spośród kolan jego, aż przyjdzie ten, do którego ono należy, i zdobędzie posłuch u narodów!”. Juda ma być wodzem Izraelitów. Jezus wywodzi się przez Józefa z tego pokolenia. Mówi o Nim Apokalipsa: „Przestań płakać: Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci” (Ap 5,5) i nieco dalej mówi o Jezusie Jan: „Potem ujrzałem niebo otwarte: a oto - biały koń, a Ten, co na nim siedzi, zwany Wiernym i Prawdziwym, oto sprawiedliwie sądzi i walczy. Oczy Jego jak płomień ognia, a wiele diademów na Jego głowie. Ma wypisane imię, którego nikt nie zna prócz Niego. Odziany jest w szatę we krwi skąpaną, a imię Jego nazwano: Słowo Boga. A wojska, które są w niebie, towarzyszyły Mu na białych koniach - wszyscy odziani w biały, czysty bisior. A z Jego ust wychodzi ostry miecz, by nim uderzyć narody: On paść je będzie rózgą żelazną i On wyciska tłocznię wina zapalczywego gniewu Wszechmogącego Boga. A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: KRÓL KRÓLÓW I PAN PANÓW” (Ap 19,11-16).

Mt 1, 1-17

Mateusz w swoim rodowodzie Jezusa podaje Jego ojców – począwszy od Abrahama: „Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama. Abraham był ojcem Izaaka; Izaak ojcem Jakuba; Jakub ojcem Judy i jego braci; Juda zaś był ojcem Faresa i Zary, których matką była Tamar. Fares był ojcem Ezrona; Ezron ojcem Arama; Aram ojcem Aminadaba; Aminadab ojcem Naassona; Naasson ojcem Salmona; Salmon ojcem Booza, a matką była Rachab. Booz był ojcem Obeda, a matką była Rut. Obed był ojcem Jessego, a Jesse ojcem króla Dawida”. Wymienia również trzy kobiety znane ze Starego Testamentu: Tamar (por. Rdz 38), Rachab (por. Joz 2) i Rut (por. Rt).

Wniebowzięcie NMP

Wniebowzięcie NMP

Maryja jest duszą i ciałem w niebie. Jest tam z Jezusem, z Nim żyje i z Nim działa. Katechizm Kościoła Katolickiego tak to formułuje: „Na koniec Niepokalana Dziewica, zachowana wolną od wszelkiej skazy winy pierworodnej, dopełniwszy biegu życia ziemskiego z ciałem i duszą wzięta została do chwały niebieskiej i wywyższona przez Pana jako Królowa wszystkiego, aby bardziej upodobniła się do Syna swego, Pana panujących oraz Zwycięzcy grzechu i śmierci. Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan”¹.

Apokalipsa w rozdziale dwunastym przedstawia nam tajemniczy obraz Maryi Wniebowziętej: „Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. A jest brzemienna. I woła cierpiąc bóle i męki rodzenia” (Ap 12,1-2). Termin, jakim zostaje przedstawiona – „Niewiasta” – nawiązuje do Rdz 3,15: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę”. W identyczny sposób Jezus zwracał się do swojej Matki z wysokości krzyża: „ A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19,25-27). W Apokalipsie ten sam termin określa Maryję – Matkę Jezusa.

Słońce symbolizuje opiekę Bożą nad Maryją. Księżyc zdaje się symbolizować siły zła poddane pod stopy Maryi (por. Rdz 3,15). Korona złożona z gwiazd ukazuje królewską władzę Maryi w niebiosach. Cierpienie Maryi jest związane z Jej troską o ludzi i przypomina obraz użyty przez świętego Pawła: „Dzieci moje, oto ponownie w bólach was rodzę, aż Chrystus w was się ukształtuje” (Ga 4,19). To cierpienie może być interpretowane za pomocą proroctwa Symeona: „A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (Łk 2,35). Ból Maryi może wynikać z Jej współczucia wobec ludzi cierpiących, a w sposób szczególny cierpiących z powodu oczyszczającego działania prawdy.

Janusz Maria Andrzejewski OP

1 KKK 966.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

 

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Katechizm Kościoła Katolickiego twierdzi: „Na koniec Niepokalana Dziewica, zachowana wolną od wszelkiej skazy winy pierworodnej, dopełniwszy biegu życia ziemskiego z ciałem i duszą wzięta została do chwały niebieskiej i wywyższona przez Pana jako Królowa wszystkiego, aby bardziej upodobniła się do Syna swego, Pana panujących oraz Zwycięzcy grzechu i śmierci. Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan”¹.

Tekst z Apokalipsy świętego Jana można odczytywać jako proroctwo głoszące Wniebowzięcie Maryi: „Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. A jest brzemienna. I woła cierpiąc bóle i męki rodzenia” (Ap 12,1-2). Maryja jako Królowa adorowana przez słońce, księżyc i gwiazdy. Słońce jest Jej szatą, Jej mocą. Księżyc u stóp, jako symbol pokonanego zła (por. Rdz 3,15). Aniołowie w symbolu korony z gwiazd (por. Ap 1,20). Jednocześnie jest Ona Matką Kościoła – i to jest widoczne w obrazie bóli rodzenia każdego z nas. Może to być związane z Jej walką o prawdę. Symeon tak do niej prorokował: „A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (Łk 2,35).

Janusz Maria Andrzejewski OP

1 KKK 966.

16.12.22

 

16.12.22

Iz 56, 1-3a. 6-8

„Tak mówi Pan: Zachowujcie prawo i przestrzegajcie sprawiedliwości, bo moje zbawienie już wnet nadejdzie i moja sprawiedliwość ma się objawić. Błogosławiony człowiek, który tak czyni, i syn człowieczy, który się stosuje do tego: czuwając, by nie pogwałcić szabatu, i pilnując swej ręki, by się nie dopuściła żadnego zła”. Bóg wzywa nas do zachowania prawa miłości, do poszukiwania prawdy i życia zgodnie z nią – to znaczy w sprawiedliwości.

J 5, 33-36

„Wysłaliście poselstwo do Jana i on dał świadectwo prawdzie. Ja nie zważam na świadectwo człowieka, ale mówię to, abyście byli zbawieni. On był lampą, co płonie i świeci, wy zaś chcieliście radować się krótki czas jego światłem. Ja mam świadectwo większe od Janowego. Są to dzieła, które Ojciec dał Mi do wykonania; dzieła, które czynię, świadczą o Mnie, że Ojciec Mnie posłał”. Jezus porównuje Jana do świecącej lampy, bo przygotowywał Izraela na przyjście Chrystusa. Jezus opiera swój autorytet na dziełach, które otrzymał od Boga-Ojca i które wykonał.