27.12.22

 

27.12.22

1 J 1, 1-4

„[To wam oznajmiamy], co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce - bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione - oznajmiamy wam, cośmy ujrzeli i usłyszeli, abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy: mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem”. Jan mówi o Jezusie jako o Słowie życia wiecznego. Bóg wypowiada to Słowo, a każdy, który je słyszy otrzymuje dar Życia. Otrzymuje wspólnotę życia z Bogiem, wchodzi do Bożej rodziny. Duch Święty jest zasadą tej rodzinnej łączności (por. 2 Kor 13,13).

J 20, 2-8

Jan opowiada o swoim, wspólnym z Piotrem, doświadczeniu pustego grobu: „Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył”. Było nie tylko zaskoczenie, ale i dar wiary w urzeczywistnienie obietnicy Jezusa: „Odtąd zaczął Jezus wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mt 16,21).

26.12.22

 

26.12.22

Dz 6, 8-10; 7, 54-60

Szczepan: „Pełen Ducha Świętego patrzył w niebo i ujrzał chwałę Bożą i Jezusa, stojącego po prawicy Boga. I rzekł: Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga. A oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się na niego wszyscy razem. Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem. Tak kamienowali Szczepana, który modlił się: Panie Jezu, przyjmij ducha mego! A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: Panie, nie poczytaj im tego grzechu! Po tych słowach skonał”. Duch Święty daje Szczepanowi wizję otwartego nieba, a w nim Jezusa stojącego po prawicy Boga. Jest to Boża pieczęć prawdziwości jego świętości. Jego sędziowie odrzucają Boga i zabijają Jego świadka. Szczepan modli się za swoich morderców. Szaweł, jeden z nich – później się nawraca.

Mt 10, 17-22

„Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. Nawet przed namiestników i królów będą was wodzić z mego powodu, na świadectwo im i poganom. Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was. Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”. Straszna jest nienawiść świata wobec wierzących w Chrystusa. On sam mówił: „Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi. Pamiętajcie na słowo, które do was powiedziałem: Sługa nie jest większy od swego pana. Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać. Ale to wszystko wam będą czynić z powodu mego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał. Gdybym nie przyszedł i nie mówił do nich, nie mieliby grzechu. Teraz jednak nie mają usprawiedliwienia dla swego grzechu. Kto Mnie nienawidzi, ten i Ojca mego nienawidzi. Gdybym nie dokonał wśród nich dzieł, których nikt inny nie dokonał, nie mieliby grzechu. Teraz jednak widzieli je, a jednak znienawidzili i Mnie, i Ojca mego” (J 15,18-24).

25.12.22

 

25.12.22

MSZA W NOCY

Iz 9, 1-3. 5-6

„Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju. Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona”. Jezus narodzony w Betlejem jest Bogiem Mocnym, który umacnia Królestwo Boże prawem i sprawiedliwością.

Tt 2, 11-14

„Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków”. Mamy wyrzekać się ducha tego świata, ducha bezbożności i żądz światowych. Mamy oczekiwać objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa. Mamy być gorliwi w spełnianiu dobrych uczynków.

Łk 2, 1-14

Mówi Łukasz o podróży Maryi i Józefa do Betlejem: „Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie”. Zdumiewa ubóstwo narodzin Zbawiciela i katastrofalny brak gościnności ze strony mieszkańców Betlejem.

Anioł objawia się pasterzom i mówi: „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan”. Tak narodzony Zbawiciel, Chrystus Pan niesie radość pasterzom i całemu narodowi, na ile jest on w stanie Go przyjąć.

MSZA O ŚWICIE

Iz 62, 11-12

„Mówcie do Córy Syjońskiej: Oto twój Zbawca przychodzi. Oto Jego nagroda z Nim idzie i zapłata Jego przed Nim. Nazywać ich będą Ludem Świętym, Odkupionymi przez Pana. A tobie dadzą miano: Poszukiwane, Miasto nie opuszczone”. Przyjście Zbawiciela ma być przemianą całego ludu, który ma być uświęcony, odkupionym przez Jezusa.

Tt 3, 4-7

„Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego”. Zbawienie jest darem łaski Bożej i dokonuje się przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym. To On nas obmywa ze zła, które w nas znajduje, to On nas odnawia, daje nam dar duchowej młodości. Daje nam nadzieję na życie wieczne.

Łk 2, 15-20

„Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili nawzajem do siebie: Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił. Udali się też z pośpiechem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu”. Pasterze odnajdują Świętą Rodzinę i przekazują wszystko, co otrzymali od aniołów.

MSZA W DZIEŃ

Iz 52, 7-10

„Twój Bóg zaczął królować. Głos! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem wznoszą okrzyki radosne, bo oglądają na własne oczy powrót Pana na Syjon. Zabrzmijcie radosnym śpiewaniem, wszystkie ruiny Jeruzalem! Bo Pan pocieszył swój lud, odkupił Jeruzalem”. Bóg opuścił Jerozolimę na skutek grzechów jego mieszkańców (por. Ez 9,3-11; 11,22-23). Izajasz zapowiada powrót Boga, odkupienie Jerozolimy i wielką radość.

Hbr 1, 1-6

„Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat. Ten [Syn], który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach”. Bóg przemawia do nas przez swojego Syna, przez którego nas stworzył. Księga Mądrości mówi o Nim: „Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej i przeczystym wypływem chwały Wszechmocnego, dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie. Jest odblaskiem wieczystej światłości, zwierciadłem bez skazy działania Boga, obrazem Jego dobroci” (Mdr 7,25-26). Jego podstawowym działaniem jest oczyszczenie nas z grzechów.

J 1, 1-18

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła”. Jezus jest Bożym Słowem, przez które wszystko zaistniało. On jest źródłem wszelkiego życia, a życie duchowe jest światłem oświecającym ludzi. Żadna ciemność nie może przezwyciężyć Bożego światła.

24.12.22

 

24.12.22

2 Sm 7, 1-5. 8b-12. 14a. 16

Mówi Bóg do Dawida: „Zabrałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nad Izraelem. I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobą wszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie mieszkał na swoim miejscu, a nie poruszy się więcej, a ludzie nikczemni nie będą go już uciskać jak dawniej. Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzyłem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że ci zbuduje dom”. Bóg obdarzył Dawida i jego królestwo pokojem i dobrobytem. Prawdziwym domem dla niego będzie jego potomek – Jezus, który w mocy Ducha Świętego przemieni w sposób trwały tych, którzy do Niego przyjdą.

Łk 1, 67-79

„A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz, bo pójdziesz przed Panem torując Mu drogi; Jego ludowi dasz poznać zbawienie [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego”. Zachariasz w Duchu Świętym prorokuje o swoim synu, który przygotuje Jezusowi uczniów przez obmycie chrztem świętym, przez odpuszczenie grzechów, które otrzymują ludzie wyznający grzechy w rzece Jordan.

Msza Wigilijna

Iz 62, 1-5

„Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia. Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana oznaczą”. Bóg dąży do nawrócenia Jerozolimy i jej mieszkańców. Mają być zbawieni, mają się stać sprawiedliwymi – stanie się to dzięki Jezusowi, który przyniesie łaskę Ducha Świętego.

Dz 13, 16-17. 22-25

Mówi Paweł o Dawidzie: „Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach”. Jan Chrzciciel przygotowywał lud Izraela na przyjście Jezusa przez chrzest prowadzący do nawrócenia. Mówił o Jezusie z pokorą, uznając Jego wyższość.

Mt 1, 1-25

„Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. Wcielenie Syna Bożego jest wielką tajemnicą. Józef dowiaduje się od anioła o swojej roli wobec Maryi i Jezusa. Wie o Jego misji zbawczej, że to właśnie On zbawi ludzi, którzy do Niego przyjdą od grzechów i wszelkiego zła.

23.12.22

 

23.12.22

Ml 3, 1-4. 23-24

„Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów. Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem jak za dawnych dni i lat starożytnych”. Jan Chrzciciel jest Bożym aniołem, przygotowującym drogę przed Panem Jezusem, a Jezus jest Panem i Aniołem Przymierza. W obu wypadkach słowo „anioł” ma znaczenie posłańca, wysłannika Bożego. Jezus mówił: „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął” (Łk 12,49). Duch Święty jest Duchem Prawdy, który oczyszcza i umożliwia składanie duchowych ofiar. To proroctwo jest widoczne w słowach głoszonych przez Jana: „Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło w ręku dla oczyszczenia swego omłotu: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym” (Łk 3,16-17).

Łk 1, 57-66

„Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza. Jednakże matka jego odpowiedziała: Nie, lecz ma otrzymać imię Jan. Odrzekli jej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię. Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać. On zażądał tabliczki i napisał: Jan będzie mu na imię. I wszyscy się dziwili. A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga”. Zachariasz razem ze swoją żoną, Elżbietą głoszą prawdę o imieniu syna – Jana, który został tak nazwany przez anioła Gabriela (por. Łk 1,13). Ta prawda przywraca słuch i mowę Zachariaszowi.

22.12.22

 

22.12.22

1 Sm 1, 24-28

„Zabili cielca i poprowadzili chłopca przed Helego. Powiedziała ona wówczas: Pozwól, panie mój! Na twoje życie! To ja jestem ową kobietą, która stała tu przed tobą i modliła się do Pana. O tego chłopca się modliłam, i spełnił Pan prośbę, którą do Niego zanosiłam. Oto ja oddaję go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany na własność Panu. I oddali tam pokłon Panu”. Anna matka Samuela przyprowadza chłopca do Helego, w obecności którego błagała Pana o niego i ofiaruje go, by żył, a w przyszłości służył Panu w Jego przybytku. To ogromna ofiara jego rodziców.

Łk 1, 46-56

„Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię - a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia [zachowuje] dla tych, co się Go boją”. Wspaniała jest ta charyzmatyczna radość Maryi. Prorokuje o wielu, którzy będą Ją błogosławić. Bóg jest wspaniały i samo wspominanie na Jego obecność i dobroć jest źródłem wielu łask. Podstawowym warunkiem otrzymywania Jego miłosierdzia jest dar bojaźni Bożej, który uczy życia w Jego obecności i chroni przed lekceważeniem Jego sprawiedliwości.

21.12.22

 

21.12.22

So 3, 14-17

„Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela: król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego”. Bóg wzywa swój naród do radości, bo On jest jego królem, bo On broni przed wszelkim złem.

Łk 1, 39-45

„Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” Maryja przychodzi by pomagać, ale dzięki Niej, Elżbieta i jej syn otrzymują Ducha Świętego. Elżbieta krzyczy i błogosławi Maryję i Jezusa. Dzięki Duchowi widzi w Maryi Matkę samego Boga.