10.03.23

 

10.03.23

Rdz 37, 3-4. 12-13a. 17b-28

Zawiść z powodu miłości ojca do syna prowadzi braci Józefa do planu zamordowania brata. Dodatkowym motywem planowanej zbrodni są prorocze sny Józefa: „Oni ujrzeli go z daleka i zanim się do nich zbliżył, postanowili podstępnie go zgładzić, mówiąc między sobą: Oto nadchodzi ten, który miewa sny! Teraz zabijmy go i wrzućmy do którejkolwiek studni, a potem powiemy: Dziki zwierz go pożarł. Zobaczymy, co będzie z jego snów!”. Ratują go Ruben, a później Juda: „Cóż nam przyjdzie z tego, gdy zabijemy naszego brata i nie ujawnimy naszej zbrodni? Chodźcie, sprzedamy go Izmaelitom! Nie zabijajmy go, wszak jest on naszym bratem! I usłuchali go bracia. I gdy kupcy madianiccy ich mijali, wyciągnąwszy spiesznie Józefa ze studni, sprzedali go Izmaelitom za dwadzieścia [sztuk] srebra, a ci zabrali go z sobą do Egiptu”. Tak łatwo sprzedać rodzonego brata.

Mt 21, 33-43. 45-46

Jezus za pomocą przypowieści ostrzega swój naród przed popełnieniem zbrodni: „Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go”. Jezus jest „kamieniem” odrzuconym przez władze religijne Izraela, który w ten sposób traci Królestwo Boże, traci łaski, które mógł otrzymać przez Jezusa. Dowolna walka z Jezusem kończy się katastrofą dla Jego przeciwników.

9.03.23

 

9.03.23

Jr 17, 5-10

„To mówi Pan: Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce. Jest on podobny do dzikiego krzaka na stepie, nie dostrzega, gdy przychodzi szczęście: wybiera miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną. Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi; nie obawia się, skoro przyjdzie upał, bo utrzyma zielone liście; także w roku posuchy nie doznaje niepokoju i nie przestaje wydawać owoców”. Ufać człowiekowi tak bardzo, by odwrócić się od Boga jest podstawą wielkich grzechów. Ufać Bogu, jest źródłem pokoju i życiowej mądrości.

Łk 16, 19-31

„Lecz Abraham odrzekł: Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz”. Co ciekawe, Abraham nie oskarża bogacza. Wskazuje mu tylko na sprawiedliwość, na to, że kiedyś miał dobro – a teraz niedolę.

Bogacz chce uratować swoich braci za pomocą wizji umarłego Łazarza. Abraham pokazuje mu na konieczność słuchania Słowa Bożego, bo bez wiary, wszelkie znaki mogą być zlekceważone: „Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca! Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki. Lecz Abraham odparł: Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają! Nie, ojcze Abrahamie - odrzekł tamten - lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą. Odpowiedział mu: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą”. Żydzi widzieli wskrzeszonego Łazarza, ale w Jezusa nie uwierzyli.

8.03.23

 

8.03.23

Jr 18, 18-20

Ludzie chcą zniszczyć Jeremiasza, bo ten wzywa ich do nawrócenia. Łudzą się, że człowiek posłany przez Boga nie jest im potrzebny, bo mają swoich kapłanów, mędrców i proroków, którzy mówią im to, co oni chcą słyszeć: „Oni rzekli: Chodźcie, uknujemy zamach na Jeremiasza! Bo przecież nie zabraknie kapłanowi pouczenia ani mędrcowi rady, ani prorokowi słowa. Chodźcie, uderzmy go językiem, nie zważajmy wcale na jego słowa!”

Mt 20, 17-28

Po kolejnej zapowiedzi Męki, Jezus jest proszony o przywileje dla Jana i Jakuba: „Wtedy podeszła do Niego matka synów Zebedeusza ze swoimi synami i oddając Mu pokłon, o coś Go prosiła. On ją zapytał: Czego pragniesz? Rzekła Mu: Powiedz, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim królestwie jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie. Odpowiadając Jezus rzekł: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić? Odpowiedzieli Mu: Możemy. On rzekł do nich: Kielich mój pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale [dostanie się ono] tym, dla których mój Ojciec je przygotował”. Apostołowie nie wiedzą co Jezus nazywa swoim „kielichem”, ale z góry się na niego zgadzają. Według Tradycji, Jan nie był męczennikiem, ale i on cierpiał z powodu odrzucenia zbawienia przez tak licznych ludzi.

7.03.23

 

7.03.23

Iz 1, 10. 16-20

„Co mi po mnóstwie waszych ofiar? - mówi Pan. Syt jestem całopalenia kozłów i łoju tłustych cielców. Krew wołów i baranów, i kozłów mi obrzydła. Gdy przychodzicie, by stanąć przede Mną, kto tego żądał od was, żebyście wydeptywali me dziedzińce? Przestańcie składania czczych ofiar! Obrzydłe Mi jest wznoszenie dymu; święta nowiu, szabaty, zwoływanie świętych zebrań... Nie mogę ścierpieć świąt i uroczystości. Nienawidzę całą duszą waszych świąt nowiu i obchodów; stały Mi się ciężarem; sprzykrzyło Mi się je znosić!” Bóg oczekuje od nas nawrócenia i prawdziwie duchowego kultu. Mówi Jezus: „Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem: potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie”.

Mt 23, 1-12

„Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Jezus wymaga od nas pokory i ostrzega: „Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.

6.03.23

 

6.03.23

Dn 9, 4b-10

Mówi prorok Daniel: „Zgrzeszyliśmy, zbłądziliśmy, popełniliśmy nieprawość i zbuntowaliśmy się, odstąpiliśmy od Twoich przykazań. Nie byliśmy posłuszni Twoim sługom, prorokom, którzy przemawiali w Twoim imieniu do naszych królów, do naszych przywódców, do naszych przodków i do całego narodu kraju. U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś u nas - mieszkańców Judy i Jerozolimy, i całego Izraela, u bliskich i dalekich, we wszystkich krajach, dokąd ich wypędziłeś z powodu niewierności, jaką Ci okazali”. W imieniu Narodu Wybranego uznaje jego nieposłuszeństwo wobec proroków, których Bóg do niego posyłał. Uznaje sprawiedliwość kary, jaka spotkała jego naród.

Łk 6, 36-38

„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny. Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i opływającą wsypią w zanadrza wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie”. Uczymy się miłosierdzia, bo wiemy, że odmierzą nam taką miarą, jaką my mierzymy. To bardzo wymagające prawo.

5.03.23

 

5.03.23

Rdz 12, 1-4a

„Będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi”. Abram staje się błogosławieństwem dla wszystkich jemu życzliwych. Bóg jest z nim i broni go przed złymi ludźmi.

2 Tm 1, 8b-10

„Nie wstydź się zatem świadectwa Pana naszego ani mnie, Jego więźnia, lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga! On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami”. Powołanie jest wspaniałą łaską. Warto się trudzić dla Jezusa.

Mt 17, 1-9

„Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” Przemieniony Jezus rozmawia z Mojżeszem i Eliaszem, a apostołowie są świadkami ich rozmowy. Poznają w ten sposób łączność bohaterów Starego Przymierza z Jezusem. Bóg Ojciec przedstawia im Jezusa jako swojego umiłowanego Syna i prosi ich o pełne posłuszeństwo Jezusowi.

4.03.23

 

4.03.23

Flp 3, 8-14

„I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim - nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze - przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach - w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych”. Potrzebujemy Bożej sprawiedliwości, prawdziwej świętości. Wiara jest naszym bogactwem i prowadzi nas do Jezusa, z którym jednoczymy się przez Jego krzyż i Jego zmartwychwstanie.

J 15, 9-17

„Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna”. Jezus pragnie naszej radości. Wskazuje nam drogę do pełni szczęścia – trwanie w Jego miłości przez zachowywanie Jego nauczania.