17.03.23

 

17.03.23

Oz 14, 2-10

„Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną twą winę. Zabierzcie ze sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego: Przebacz nam całą naszą winę, w ten sposób otrzymamy dobro za owoc naszych warg”. Bóg zaprasza swój naród do nawrócenia i do zamyślenia się nad ciekawą prawdą: „Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył? Bo drogi Pańskie są proste: kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy”.

Mk 12, 28b-34

Jezus podsumowuje swoje nauczanie: „Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych”. Świętość chrześcijanina mierzy się miłością – jakie jest praktyczne umiłowanie Boga i bliźniego.

16.03.23

 

16.03.23

Jr 7, 23-28

„Dodawajcie wasze ofiary całopalne do waszych ofiar krwawych i spożywajcie mięso! Bo nic nie powiedziałem ani nie nakazałem waszym przodkom, gdy wyprowadzałem ich z Egiptu, co do ofiar całopalnych i krwawych. Od dnia, kiedy przodkowie wasi wyszli z ziemi egipskiej, do dnia dzisiejszego posyłałem do was wszystkich moich sług, proroków, każdego dnia, bezustannie, lecz nie usłuchali Mnie ani nie nadstawiali swych uszu. Uczynili twardym swój kark, stali się gorszymi niż ich przodkowie. Powiesz im wszystkie te słowa, ale cię nie usłuchają; będziesz wołał do nich, lecz nie dadzą ci odpowiedzi. I odezwiesz się do nich: To jest naród, który nie usłuchał głosu Pana, swego Boga, i nie przyjął pouczenia. Przepadła wierność, znikła z ich ust”. Bóg nie wymagał ofiar od swojego narodu, ale posłuszeństwa. Pragnął ich prowadzić przez proroków, ale ich nie słuchali.

Łk 11, 14-23

„Raz wyrzucał złego ducha [u tego], który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy”. Jezus uwalnia od złych duchów, ale oszczercy oddalają od Niego ludzi i w ten sposób współpracują ze złem. Dlatego Jezus stwierdza: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza”.

15.03.23

 

15.03.23

Pwt 4, 1. 5-9

„Patrzcie, nauczałem was praw i nakazów, jak mi rozkazał czynić Pan, Bóg mój, abyście je wypełniali w ziemi, do której idziecie, by objąć ją w posiadanie. Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością w oczach narodów, które usłyszawszy o tych prawach powiedzą: Z pewnością ten wielki naród to lud mądry i rozumny. Bo któryż naród wielki ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy? Któryż naród wielki ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo, które ja wam dziś daję?”. Mojżesz każe narodowi zachwycać się bliskością Boga: „Bo któryż naród wielki ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy?” To odróżnia Boga żywego od martwych bożków: „Ich bożki to srebro i złoto, robota rąk ludzkich. Mają usta, ale nie mówią; oczy mają, ale nie widzą. Mają uszy, ale nie słyszą; nozdrza mają, ale nie czują zapachu. Mają ręce, lecz nie dotykają; nogi mają, ale nie chodzą; gardłem swoim nie wydają głosu. Do nich są podobni ci, którzy je robią, i każdy, który im ufa” (Ps 115,4-8).

Mt 5, 17-19

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę. bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim”. Z jednej strony, Jezus radykalizuje moralność Starego Przymierza, przechodząc od czynów zewnętrznych do kontroli wewnętrznych poruszeń człowieka: „Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj!; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi” (Mt 5,21-22). Z drugiej wskazuje na swoje panowanie nad starymi przepisami: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest panem szabatu” (Mk 2,27-28).

14.03.23

 

14.03.23

Dn 3, 25. 34-43

Azariasz w piecu ognistym, w którym znalazł się z powodu odmowy kultu posągu wzniesionego przez króla Nabuchodonozora modli się: „Panie, oto jesteśmy najmniejsi spośród wszystkich narodów. Oto jesteśmy dziś poniżeni na całej ziemi z powodu naszych grzechów”. Podstawą jego modlitwy jest prawda o grzechach jego narodu. Wie on, że Bóg oczekuje od nich prawdziwego nawrócenia: „Niech jednak dusza strapiona i duch uniżony znajdą u Ciebie upodobanie”.

Mt 18, 21-35

„Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą? I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu”. Z jednej strony mamy ogromne miłosierdzie pana, który jest skłonny darować ogromny dług swojemu słudze, z drugiej brak miłosierdzia u tegoż sługi. W ten sposób, Jezus zachęca do prawdziwego, serdecznego przebaczenia naszym braciom.

13.03.23

 

13.03.23

2 Krl 5, 1-15a

Prorok Elizeusz posyła trędowatego Naamana aż do rzeki Jordan, z poleceniem siedmiokrotnego zanurzenia się w jej wodach. W pierwszym momencie mamy pokusę buntu: „Lecz słudzy jego przybliżyli się i przemówili do niego tymi słowami: Gdyby prorok kazał ci spełnić coś trudnego, czy byś nie wykonał? O ileż więc bardziej, jeśli ci powiedział: Obmyj się, a będziesz czysty? Odszedł więc Naaman i zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego dziecka i został oczyszczony”. Posłuszeństwo prorokowi prowadzi do cudu uzdrowienia.

Łk 4, 24-30

Mówi Jezus w Nazarecie: „I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman. Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić. On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się”. Te słowa o uzdrowieniu obcokrajowca wywołują gniew i prowadzą do pierwszej próby zamordowania Jezusa.

12.03.23

 

12.03.23

Wj 17, 3-7

„Pan odpowiedział Mojżeszowi: Wyjdź przed lud i weź kilku ze starszych Izraela ze sobą. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie. Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej. I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się Izraelici i wystawiali Pana na próbę, mówiąc: Czy też Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy nie?”. Pan zaspokaja pragnienie swojego ludu i w ten sposób odpowiada na jego pytanie: „Czy też Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy nie?”

Rz 5, 1-2. 5-8

„Dostąpiwszy więc usprawiedliwienia przez wiarę, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu uzyskaliśmy przez wiarę dostęp do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Bożej. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany”. Wiara jest łaską, dzięki której pozwalamy się Bogu prowadzić, usprawiedliwiać. Dzięki wierze otrzymujemy od Ducha Świętego miłość, która łączy nas z Bogiem i z ludźmi.

J 4, 5-42

„Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem: potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie. Rzekła do Niego kobieta: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko. Powiedział do niej Jezus: Jestem nim Ja, który z tobą mówię”. Jezus mówi do Samarytanki: „prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie”. Duch może być natchnieniem naszej modlitwy, może nas przemieniać na ludzi prawdziwie uduchowionych. Ten kult ma początek w miłości i do miłości prowadzi. Musi być prawdziwy, autentyczny, nie może być w nim maski, zakłamania. Jego istotą jest prawdziwa miłość w Duchu Świętym.

11.03.23

 

11.03.23

Mi 7, 14-15. 18-20

Prorok Micheasz zapowiada zmiłowanie Pańskie. Bóg gładzi grzechy i daje dar nowego życia: „Któryż Bóg podobny Tobie, co oddalasz nieprawość, odpuszczasz występek Reszcie dziedzictwa Twego? Nie żywi On gniewu na zawsze, bo upodobał sobie miłosierdzie. Ulituje się znowu nad nami, zetrze nasze nieprawości i wrzuci w głębokości morskie wszystkie nasze grzechy”.

Łk 15, 1-3. 11-32

Wielka jest miłość ojca wobec syna. Nie oskarża. Nie przyjmuje rozpaczliwej deklaracji syna: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”, a tylko raduje się z jego powrotu i skłania innych do dzielenia się jego radością: „A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem. Lecz ojciec rzekł do swoich sług: Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się. I zaczęli się bawić”.