10.10.23

 

10.10.23

Jon 3, 1-10

„Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie co następuje: Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Niech obloką się w wory - ludzie i zwierzęta - niech żarliwie wołają do Boga! Niech każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą [popełnia] swoimi rękami. Kto wie, może się odwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, a nie zginiemy? Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej”. Nawrócenie Niniwy to najpierw bardzo surowa pokuta ludzi i zwierząt. Co ważniejsze – odwrócenie od złego postępowania. Bóg tego właśnie oczekuje i nie niszczy Niniwy, mimo że zapowiadał to przez Jonasza.

Łk 10, 38-42

„Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła. A Pan jej odpowiedział: Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona”. Najważniejszy jest żywy kontakt z Jezusem, wsłuchanie się w Jego nauczanie. Maria to uczyniła.

9.10.23

 

9.10.23

Jon 1, 1 – 2, 1. 11

Marynarze pytają Jonasza: „Co powinniśmy ci uczynić, aby morze przestało się burzyć dokoła nas? Fale bowiem w dalszym ciągu się podnosiły. Odpowiedział im: Weźcie mnie i rzućcie w morze, a przestaną się burzyć wody przeciw wam, ponieważ wiem, że z mojego powodu tak wielka burza powstała przeciw wam”. Za pomocą burzy Pan powstrzymuje Jonasza w jego próbie ucieczki przez misją nawracania Niniwy. Marynarze zostają ocaleni, a Jonasz nawraca Niniwę.

Łk 10, 25-37

„Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”. Liczy się nie tyle pochodzenie człowieka, który okazał miłosierdzie, ale jego dobroć, jaką wyświadcza obcemu człowiekowi, który nie doczekał się pomocy od swoich – od kapłana i od lewity.

8.10.23

 

8.10.23

Iz 5, 1-7

Mówi Izajasz: „Otóż winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym. Oczekiwał On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi, i prawowierności, a oto krzyk grozy”. Bóg obdarza Izrael wielkim łaskami i oczekuje od niego życia zgodnego z Jego wolą, życia w sprawiedliwości. Niestety tak się nie staje.

Flp 4, 6-9

„O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. W końcu, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym - to miejcie na myśli!” Bóg obdarza nas wielkim swoim pokojem. Dzięki Niemu nasze życie z różnymi problemami może być szczęśliwie ułożone. Ważna jest atmosfera dziękczynienia wobec Jezusa.

Mt 21, 33-43

„Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami? Rzekli Mu: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze. Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce”. Jezus jest kamieniem odrzuconym przez religijne władze Izraela, dlatego dar Królestwa i jego łaski został zabrany Izraelowi a dany Kościołowi świętemu.

7.10.23

 

7.10.23

Dz 1, 12-14

„Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, [brat] Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego”. Oczekiwanie na Zesłanie Ducha Świętego jest wypełnione żarliwą modlitwą.

Łk 1, 26-38

Gabriel mówi: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”. Zapowiada poczęcie Jezusa i osłonę wobec Maryi. Ukazuje wielkość Jezusa – Syna Bożego.

6.10.23

 

6.10.23

Ba 1, 15-22

„Mówić będziecie: Panu, Bogu naszemu, [należna jest] sprawiedliwość, nam zaś zawstydzenie oblicza, jak to jest obecnie, oraz każdemu człowiekowi ziemi judzkiej: mieszkającym w Jerozolimie, królom, zwierzchnikom, kapłanom, prorokom i przodkom naszym, ponieważ zgrzeszyliśmy przed Panem, nie wierzyliśmy Jemu, nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, by pójść za przykazaniami Jego, które nam dał”. Prorok Baruch, sekretarz Jeremiasza mówi: „zgrzeszyliśmy przed Panem, nie wierzyliśmy Jemu, nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego”. Jest to pierwszy krok do prawdziwego nawrócenia.

Łk 10, 13-16

„Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno by się nawróciły, siedząc w worze pokutnym i w popiele. Toteż Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niżeli wam. A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz!” Jezus wymaga od miast, w których dokonywał cudów, surowej pokuty i nawrócenia. W razie nieposłuszeństwa grozi straszliwym sądem.

5.10.23

 

5.10.23

Ne 8, 1-4a. 5-6. 7b-12

Lud chce poznać słowo Boże: „I domagali się od pisarza Ezdrasza, by przyniósł księgę Prawa Mojżeszowego, które Pan nadał Izraelowi. Pierwszego dnia miesiąca siódmego przyniósł kapłan Ezdrasz Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy rozumieli; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa”. Ta lektura jest wstrząsająca i ludzie płaczą, bo widzą, jak bardzo nie dorastają do Bożych wymagań.

Łk 10, 1-12

„Następnie wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki”. Jezus wymaga od nas ewangelizacji, ale posyła nas bezbronnymi wobec świata. Możemy liczyć tylko na Jego obronę (por. Ps 23).

4.10.23

 

4.10.23

Ga 6, 14-18

„Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. Bo ani obrzezanie nic nie znaczy ani nieobrzezanie, tylko nowe stworzenie. Na wszystkich tych, którzy się tej zasady trzymać będą, i na Izraela Bożego [niech zstąpi] pokój i miłosierdzie! Odtąd niech już nikt nie sprawia mi przykrości: przecież ja na ciele swoim noszę blizny, znamię przynależności do Jezusa”. Paweł mówi o stygmatach, które nosił on i święty Franciszek. Chlubi się krzyżem Jezusa, dzięki któremu świat został dla niego ukrzyżowany, bo widzi go w Jezusie i dla Jezusa. On sam też został ukrzyżowany, bo żyje już dla Jezusa, a nie dla świata.

Mt 11, 25-30

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie”. Jezus wzywa nas utrudzonych i cierpiących by nas wspomóc. Mamy z Nim i dla Niego zatroszczyć się o zbawienie nasze i innych ludzi. Środkami wiodącymi do tego są łagodność i pokora Jezusa.