17.08.26
Iz 6, 1-8
„I powiedziałem: Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów! Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który kleszczami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: Oto dotknęło to twoich warg: twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech. I usłyszałem głos Pana mówiącego: Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł? Odpowiedziałem: Oto ja, poślij mnie!” Prorok chce służyć Bogu, którego widzi. Boi się tylko nieczystości swoich słów, którymi powinien ludziom przekazywać tajemnicę Boga. Serafin oczyszcza jego usta rozpalonym węglem wziętym z ołtarza.
Mk 1, 14-20
„Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię! Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. Jezus rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi. I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim”. Jezus głosi Ewangelię Bożą, ukazuje Boga, który w Jego Osobie przychodzi zbawiać świat. Duch Święty jest „duszą” Królestwa. Przemienia ludzi, by mogli żyć po Bożemu. Jezus wzywa do nawrócenia, do powrotu do Boga, do zrywania więzów grzechu. Dla wierzących w Jezusa jest to możliwe.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz