11.11.22

 

11.11.22

2 J 4-9

„Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce [Chrystusa], ten nie ma Boga. Kto trwa w nauce [Chrystusa], ten ma i Ojca, i Syna”. Czas życia świętego Jana, to czas zwodzicieli i antychrystów. Przed nimi ostrzega on chrześcijan. Trwać w nauce Jezusa, w zgodzie z Jego Ewangelią – to posiadanie Ojca i Syna. Bóg jest w nas poprzez naszą wiarę, którą Jemu zawdzięczamy. Odbieganie od tej wiary, w imię jakiegokolwiek „postępu” – to utrata Boga.

Łk 17,26-37

„Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi”. Przyjście Jezusa na sąd będzie straszne dla wszystkich, którzy Go lekceważą, którzy żyją w „praktycznym materializmie”, którzy żyją tak, jakby Boga nie było.

10.11.22

 

10.11.22

Flm 7-20

„Jako stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa - proszę cię za moim dzieckiem - za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem. Niegdyś dla ciebie nieużyteczny, teraz właśnie i dla ciebie, i dla mnie stał się on bardzo użyteczny. Jego ci odsyłam; ty zaś jego, to jest serce moje, przyjmij do domu! Zamierzałem go trzymać przy sobie, aby zamiast ciebie oddawał mi usługi w kajdanach [noszonych dla] Ewangelii. Jednakże postanowiłem nie uczynić niczego bez twojej zgody, aby dobry twój czyn był nie jakby z musu, ale z dobrej woli. Może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego”. Jest to walka o Onezyma, niewolnika Filemona, który służył Pawłowi w czasie jego uwięzienia, którego Paweł chciałby teraz uwolnić z jego niewolnictwa. Filemon może to uczynić dla umiłowanego Pawła.

Łk 17,20-25

„Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: Oto tu jest albo: Tam. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest”. Królestwo Jezusa nie jest ludzką organizacją. Jest wspaniałą, ożywiającą obecnością Ducha Świętego, który nie musi manifestować się dostrzegalnie. Jest i działa, skłania do wiary w Jezusa – i w ten sposób buduje Jego Królestwo.

9.11.22

9.11.22

1 Kor 3,9b-11; 16-17

Mówi Paweł: „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście”. Jesteśmy miejscem kultu Bożego, czymś tak niezwykłym, jak świątynia jerozolimska. Mieszka w nas Duch Święty. Przemienia nas, upodabnia nas do Jezusa. Świątynię można zniszczyć, sprofanować, można zapomnieć o Bogu, który domaga się szacunku, miłości, wiary, bojaźni Bożej. Bóg nie pozostawi tego bez ukarania. Zniszczy niszczącego.

J 2,13-22

Po oczyszczeniu świątyni, Żydzi pytają Jezusa o sens tego proroczego wydarzenia: „Jezus dał im taką odpowiedź: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Powiedzieli do Niego Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni? On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus”. Zburzenie Jego świątyni przez ukrzyżowanie nie zakończy historii zbawienia, bo Jezus ją odbudowuje przez zmartwychwstanie. Ukrzyżowanie i zmartwychwstanie są początkiem budowania Królestwa Niebios, prowadzą do wylania Ducha Świętego, który jest natchnieniem nowego życia, nowej pobożności.

8.11.22

 

8.11.22. Doroczne wspomnienie wszystkich zmarłych braci i sióstr Zakonu Kaznodziejskiego

Ap 21, 1-5a. 6b-7

„I rzekł mi: Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia. Zwycięzca to odziedziczy i będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem”. To Bóg siedzący na tronie ogłasza, że jest Stworzycielem i celem naszego życia. To On daje nam Ducha Świętego, który jest żywą wodą, nas ożywiającą. 1 J 5,4-5 oznajmia: „Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. A kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?”. Prawdziwa wiara zwycięża świat, pokonuje ducha tego świata. Wierzący będzie synem Boga.

J 17, 1a. 15-21. 24-26

Jezus prosi swojego Ojca: „Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie”. Istotą świętości jest prawdziwa miłość. Miłować tak, jak Jezus nas umiłował. On jest Słowem Prawdy. On nas prowadzi do prawdy o Bogu, o świecie, o nas samych. On sam poznaje prawdę o swoich uczniach, o swoich wrogach. On uczy się miłować przyjaciół i nieprzyjaciół. On jest Święty, bo żyje w prawdzie i w miłości. Do tej prawdziwej świętości prowadzi nas w Zakonie.

7.11.22

7. 11.22. Święto Wszystkich Świętych Zakonu Kaznodziejskiego

2 Kor 6, 4-10

Ciekawie mówi Paweł o sobie i o swoich towarzyszach w ewangelizacji: „Okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród utrapień, przeciwności i ucisków, w chłostach, więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwaniach i w postach, przez czystość i umiejętność, przez wielkoduszność i łagodność, przez [objawy] Ducha Świętego i miłość nieobłudną, przez głoszenie prawdy i moc Bożą, przez oręż sprawiedliwości zaczepny i obronny”. Jest to połączenie trudności życia z odważnym głoszeniem prawdy. W pewnej mierze, słowa te odnoszą się do naszych świętych braci i sióstr.

Mk 10, 28-30

Jezus mówi Piotrowi i jego towarzyszom: „Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym”. Jest to zapowiedź Jego pomocy w życiu doczesnym, w którym tak dużo prześladowań i radości w życiu wiecznym.

6.11.22

 

6.11.22

2 Mch 7, 1-2. 9-14

Jeden z siedmiu braci męczenników daje świadectwo swojej wiary w zmartwychwstanie: „W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego”. Inny stwierdza: „Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich rąk, w Bogu pokładać nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. Dla ciebie bowiem nie ma wskrzeszenia do życia”. Dla męczenników za wiarę jest łaska zmartwychwstania i życia wiecznego. Dla prześladowców jest tylko oczekiwanie na wieczne potępienie. Jezus tak to wyjaśnia: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny - na zmartwychwstanie potępienia” (J 5,28-29).

2 Tes 2, 16 – 3, 5

Mówi święty Paweł: „Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest pośród was, abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych, albowiem nie wszyscy mają wiarę”. Najpierw prosi o owocność swojej ewangelizacji, bo zależy ona od Boga, a później o wybawienie od złych ludzi, którzy go prześladowali, bo nie mieli wiary.

Łk 20, 27-38

Jezus naucza o zmartwychwstaniu: „Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania”. Nie jest to powrót do zwyczajnego życia, ale jest to wyniesienie na poziom życia duchowego aniołów.

5.11.22

 

5.11.22

Flp 4,10-19

„Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,12-13). Istotna jest wolność Pawła od zewnętrznych warunków i oparcie się na pomocy Jezusa, który go prowadzi.

Łk 16,9-15

„Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Trudne słowa Jezusa dla wszystkich, przywiązanych do bogactwa, do dobrobytu. Często oddalają się oni od Jezusa.

„Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z Niego. Powiedział więc do nich: To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedliwych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych” (Łk 16,14-15). Jezus, który zna prawdę o ludzkim sercu jest bezkompromisowy wobec obłudnych i chciwych ludzi udających pobożność.