24.04.23

 

24.04.23

Dz 1, 3-8

Przed swoim Wniebowstąpieniem, Jezus mówi o obietnicy Ojca: „Słyszeliście o niej ode Mnie - [mówił] - Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym. Zapytywali Go zebrani: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? Odpowiedział im: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Nie jest to obietnica polityczna, bo Duch umożliwi im ewangelizację całego świata.

Flp 1, 20c-30

Mówi święty Paweł: „Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk. Jeśli bowiem żyć w ciele - to dla mnie owocna praca. Co mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze, pozostawać zaś w ciele - to bardziej dla was konieczne”. Wierzy on mocno w życie wieczne z Jezusem, ale widzi konieczność dalszej ewangelizacji.

Mówi również: „Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć, skoro toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz słyszycie”. Jest łaską wierzyć w Jezusa i dla Niego cierpieć.

J 12, 24-26

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec”. Słowo „nienawiść” wobec obecnego życia oznacza gotowość towarzyszenia Jezusowi nawet w Jego cierpieniach i śmierci.

23.04.23

 

23.04.23

Dz 2, 14. 22b-32

Taka jest kerygmatyczna wypowiedź świętego Piotra: „Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci”. Najpierw wskazanie na Boga, który uwierzytelnił naukę Jezusa wspaniałymi cudami, później wskazanie na odpowiedzialność za Jego ukrzyżowanie, a na koniec radosna wieść o Jego zmartwychwstaniu.

1 P 1, 17-21

„Jeżeli bowiem Ojcem nazywacie Tego, który bez względu na osoby sądzi według uczynków każdego, to w bojaźni spędzajcie czas swojego pobytu na obczyźnie. Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostali wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy”. Zalecenie bojaźni Bożej z uwagi na cenę odkupienia krwią Jezusa i na sprawiedliwy sąd Ojca.

Łk 24, 13-35

„Na to On rzekł do nich: O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały? I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu”. Na drodze do Emaus Jezus wyrzuca uczniom niedbały stosunek do Pisma Świętego, które miało ich przygotować do wydarzeń paschalnych. W czasie wieczerzy Jezus ujawnia im swoją tożsamość w geście łamania chleba.

22.04.23

 

22.04.23

Dz 6, 1-7

Tak dokonuje się w pierwotnym Kościele wybór kandydatów do posługi diakonatu: „Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa. Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich Apostołom, którzy modląc się włożyli na nich ręce. A słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę”. Pełnia wiary i Ducha Świętego są mierzone prawdopodobnie życiem we wspólnocie. Modlitwa i nałożenie rąk są już sakramentem.

J 6, 16-21

„Gdy upłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, ujrzeli Jezusa kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. On zaś rzekł do nich: To Ja jestem, nie bójcie się! Chcieli Go zabrać do łodzi, ale łódź znalazła się natychmiast przy brzegu, do którego zdążali”. Po rozmnożeniu chleba i ryb Jezus odprawia swoich uczniów, a sam wycofuje się na modlitwę. Po niej przychodzi do uczniów, uspokaja ich i sprawia cud natychmiastowego przybycia do brzegu.

21.04.23

 

21.04.23

Dz 5, 34-42

Mówi Gamaliel do sądu żydowskiego: „Odstąpcie od tych ludzi i puśćcie ich! Jeżeli bowiem od ludzi pochodzi ta myśl czy sprawa, rozpadnie się, a jeżeli rzeczywiście od Boga pochodzi, nie potraficie ich zniszczyć i może się czasem okazać, że walczycie z Bogiem. Usłuchali go. A przywoławszy Apostołów kazali ich ubiczować i zabronili im przemawiać w imię Jezusa, a potem zwolnili. A oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla imienia [Jezusa]”. Zgadzają się nie zabijać Apostołów, ale poddają ich biczowaniu, żeby przestali: „przemawiać w imię Jezusa”. Wspaniała jest radość Apostołów: „że stali się godni cierpieć dla imienia Jezusa”.

J 6, 1-15

Jezus używa swojej Boskiej wszechmocy do nakarmienia głodnych ludzi: „Jezus zatem rzekł: Każcie ludziom usiąść! A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło. Zebrali więc, i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po spożywających, napełnili dwanaście koszów”.

20.04.23

 

20.04.23

Dz 5, 27-33

„Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi - odpowiedział Piotr i Apostołowie. Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego straciliście, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wywyższył Go na prawicę swoją jako Władcę i Zbawiciela, aby dać Izraelowi nawrócenie i odpuszczenie grzechów. Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni”. Podstawowym prawem naszego życia są słowa: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”. Apostołowie mają prawdziwy kontakt z Bogiem, bo mają Ducha Świętego: „którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni”.

J 3, 31-36

Mówi Jan Chrzciciel o Jezusie: „Kto przyjął Jego świadectwo, wyraźnie potwierdził, że Bóg jest prawdomówny. Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a z niezmierzonej obfitości udziela [mu] Ducha. Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce. Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz grozi mu gniew Boży”. Jezus przekazuje prawdę, którą otrzymuje od Ojca, a dowodem Jego prawdomówności jest Duch, którego Jezus przekazuje swoimi słowami (por. J 6,63).

19.04.23

 

19.04.23

Dz 5, 17-26

„Wówczas arcykapłan i wszyscy jego zwolennicy, należący do stronnictwa saduceuszów, pełni zazdrości zatrzymali Apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia. Ale w nocy anioł Pański otworzył bramy więzienia i wyprowadziwszy ich powiedział: Idźcie i głoście w świątyni ludowi wszystkie słowa tego życia! Usłyszawszy to weszli o świcie do świątyni i nauczali”. Władze świątyni wrogie wobec Jezusa i nie wierzące w prawdę o zmartwychwstaniu aresztują Apostołów, ale Bóg za pośrednictwem swojego anioła uwalnia ich. Co ciekawe, Apostołowie nie ukrywają się, ale w tejże świątyni głoszą Ewangelię – określoną przez anioła, jako „słowa tego życia”.

J 3, 16-21

„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki są dokonane w Bogu”. Tekst grecki Ewangelii nie mówi o „potępieniu”, ale o „sądzie”. Ten sąd jest określony przez Jezusa jako bunt grzeszników wobec światła, wobec prawdy. Jezus mówi wręcz o nienawiści wobec światła, wobec wiary w Jezusa. Żyjący w prawdzie nauki Jezusowej zbliżają się do światła, do Boga, który ich prowadzi.

18.04.23

 

18.04.23

Dz 4, 32-37

„Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli wielką łaskę. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby”. Zdumiewająca jest duchowa jedność pierwotnego Kościoła. Przejawia się ona w trosce o materialne potrzeby wszystkich członków tej wspólnoty. Jezus daje apostołom wielką moc głoszenia prawdy o Jego zmartwychwstaniu.

J 3, 7b-15

„Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha”. Jezus zdradza Nikodemowi tajemnicę nowych, duchowych narodzin. Mówi o wolności Ducha świętego i ludzi przez Niego prowadzonych, żyjących nie według ducha tego świata, według przyjętych w społeczeństwie schematów. „Słyszymy” Ducha w naszych sumieniach i możemy iść za Jego natchnieniami.

„I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił - Syna Człowieczego”. „Zstąpieniem” z nieba jest zapewne moment wcielenia w łonie Maryi. „Wstąpienie” do nieba, to zapewne moment chrztu w rzece Jordan, kiedy to niebo otwarło się przed Jezusem (por. Mt 3,16). „Przebywanie” w niebie, o którym świadczą niektóre rękopisy greckie, to zapewne życie w Duchu Świętym, który po chrzcie zstąpił na Jezusa i pozostał z Nim (por. Mt 3,16).