19.06.23

 

19.06.23

2 Kor 6, 1-10

„Okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród utrapień, przeciwności i ucisków, w chłostach, więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwaniach i w postach, przez czystość i umiejętność, przez wielkoduszność i łagodność, przez [objawy] Ducha Świętego i miłość nieobłudną, przez głoszenie prawdy i moc Bożą, przez oręż sprawiedliwości zaczepny i obronny, wśród czci i pohańbienia, przez dobrą sławę i zniesławienie”. Duch Święty umożliwia miłość nieobłudną i głoszenie prawdy. Przemienia serce i umysł sługi Bożego.

Mt 5, 38-42

„Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące! Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie”. Ważne, by złem nie próbować nawet walczyć przeciwko złu. Tylko dobrem można przezwyciężyć zło; jak mówi święty Paweł: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12,21).

18.06.23

 

18.06.23

Wj 19, 2-6a

„Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym”. Bóg zaprasza Izrael do posłuszeństwa i obiecuje mu, że wtedy stanie się „królestwem kapłanów i ludem świętym”. Kapłaństwo pośredniczy między ludźmi i Bogiem. Świętość – to życie miłością do Boga i bliźniego.

Rz 5, 6-11

„Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie”. Przez śmierć Jezusa zostaliśmy usprawiedliwieni, otrzymaliśmy pełnię duchowego życia łączącego nas z Bogiem. Przez Jego życie uczymy się żyć z Bogiem i dla Boga, co prowadzi do zbawienia.

Mt 9, 36 – 10, 8

„Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego! Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!” Ewangelia – to głoszenie Królestwa, panowania Boga w ludziach. Jest to panowanie widoczne przez różnego rodzaju cuda – uzdrowienia, wskrzeszenia, oczyszczenia i uwolnienia od złych duchów.

17.06.23

 

17.06.23

Iz 61, 9-11

Te słowa proroka Izajasza odnosimy do Maryi: „Ogromnie się weselę w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną w swe klejnoty. Zaiste, jak ziemia wydaje swe plony, jak ogród rozplenia swe zasiewy, tak Pan Bóg sprawi, że się rozpleni sprawiedliwość i chwała wobec wszystkich narodów”. Jest Ona otoczona chwałą Bożą – tak jak to ukazuje Apokalipsa: „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1).

Łk 2, 41-51

Maryja z Józefem szukają Jezusa i „Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie. Lecz On im odpowiedział: Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział”. Radujemy się mądrością Jezusa i podziwiamy Jego wspaniałą odpowiedź: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?”. On należy do Ojca i dla Niego rozmawia z nauczycielami. Maryja z Józefem z bólem serca szukali Jezusa i w końcu odnaleźli Go w domu Jego Ojca.

16.06.23

 

16.06.23

Pwt 7, 6-11

„Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw, lecz który odpłaca każdemu z nienawidzących Go, niszcząc go. Nie pozostawia bezkarnie tego, kto Go nienawidzi, odpłacając jemu samemu. Strzeż przeto poleceń, praw i nakazów, które ja tobie polecam dzisiaj pełnić”. Wobec miłujących Go, Bóg odpłaca wierną miłością i niszczy tych, którzy Go nienawidzą.

1 J 4, 7-16

„Poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego Ducha. My także widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec zesłał Syna jako Zbawiciela świata. Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w Bogu. Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim”. Obecność i działalność Ducha w nas jest potwierdzeniem wzajemnego przenikania się z Bogiem. Mówi Jan: „Bóg trwa w nim, a on w Bogu”. „Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim”. Miłość jako pierwszy z owoców Ducha (por. Ga 5,22) jest też głównym dowodem na nasze przebywanie w Bogu.

Mt 11, 25-30

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie”. Z naszym zmęczeniem powinniśmy przychodzić do Jezusa. Jego „jarzmem” jest troska o nasze zbawienie. Mamy o nie zabiegać dla siebie i dla innych. Mamy unikać złości i uczyć się od Niego łagodności i pokory.

15.06.23

 

15.06.23

2 Kor 3, 15 – 4, 1. 3-6

„Pan zaś jest Duchem, a gdzie jest Duch Pański - tam wolność. My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu. Przeto oddani posługiwaniu zleconemu nam przez miłosierdzie, nie upadamy na duchu. A jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga”. Jezus mówi: „Bóg jest duchem: potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie” (J 4,24). W życiu Jezusa widzimy Jego wielką wolność wewnętrzną. Jego Ewangelia jest dostępna dla wszystkich, ale jak stwierdza Paweł, są tacy dla których: „Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata”. Zły duch oślepia, nie pozwala dostrzec wyzwalającej mocy Ewangelii, nie pozwala zachwycić się Jezusem „który jest obrazem Boga”.

Mt 5, 20-26

„Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj! a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi”. Nasza sprawiedliwość, nasza świętość nie opiera się na formalnym przestrzeganiu przepisów, ale na umiłowaniu Boga i bliźniego. Nie wolno nam się złościć – i my, i nasi bliscy potrzebujemy współczucia i pomocy, a nie oskarżenia, czy potępienia.

14.06.23

 

14.06.23

2 Kor 3, 4-11

„A dzięki Chrystusowi taką ufność w Bogu pokładamy. Nie żebyśmy uważali, że jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, lecz [wiemy, że] ta możność nasza jest z Boga. On też sprawił, żeśmy mogli stać się sługami Nowego Przymierza, przymierza nie litery, lecz Ducha; litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia”. Możemy dobrze i mądrze myśleć dzięki Bogu. Nowe Przymierze nie jest oparte na tekście zapisanym – jak Prawo Mojżeszowe, ale na Duchu Świętym, który jest Duchem Prawdy oświecającym nasze sumienia i jest natchnieniem i mocą do naszego działania. Stare Prawo ukazywało zasady postępowania, ale nie dawało siły do jego przestrzegania. Mówi święty Paweł: „Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci. Co bowiem było niemożliwe dla Prawa, ponieważ ciało czyniło je bezsilnym, [tego dokonał Bóg]. On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla [usunięcia] grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech, aby to, co nakazuje Prawo, wypełniło się w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według Ducha” (Rz 8,1-4). Życie w Duchu Życia prowadzi do autentycznego życia.

Mt 5, 17-19

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę. bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni”. Jezus nie marginalizuje Starego Prawa, ale interpretuje je inaczej niż religia judaizmu. Prawo miłości i miłosierdzia są dla Niego najważniejsze, a nie różnego rodzaju przepisy rytualne ówczesnej religii.

13.06.23

 

13.06.23

2 Kor 1, 18-22

„Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie, i który nas namaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych”. Bóg umacnia nas i namaszcza nas Duchem Świętym. Pieczęcią mogą być charyzmaty, dzięki którym ujawniamy twórczą działalność Ducha, którego obecnością już się radujemy.

Mt 5, 13-16

„Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie”. Podobnie jak Jezus (por. Łk 2,34) jesteśmy znakiem sprzeciwu wobec świata i jego ducha (por. 1 Kor 2,12). Nasza dobroć ma być światłem w ciemnościach świata i ma wskazywać na Ojca, który jest źródłem wszelkiej dobroci.