8.11.22

 

8.11.22. Doroczne wspomnienie wszystkich zmarłych braci i sióstr Zakonu Kaznodziejskiego

Ap 21, 1-5a. 6b-7

„I rzekł mi: Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia. Zwycięzca to odziedziczy i będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem”. To Bóg siedzący na tronie ogłasza, że jest Stworzycielem i celem naszego życia. To On daje nam Ducha Świętego, który jest żywą wodą, nas ożywiającą. 1 J 5,4-5 oznajmia: „Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. A kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?”. Prawdziwa wiara zwycięża świat, pokonuje ducha tego świata. Wierzący będzie synem Boga.

J 17, 1a. 15-21. 24-26

Jezus prosi swojego Ojca: „Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie”. Istotą świętości jest prawdziwa miłość. Miłować tak, jak Jezus nas umiłował. On jest Słowem Prawdy. On nas prowadzi do prawdy o Bogu, o świecie, o nas samych. On sam poznaje prawdę o swoich uczniach, o swoich wrogach. On uczy się miłować przyjaciół i nieprzyjaciół. On jest Święty, bo żyje w prawdzie i w miłości. Do tej prawdziwej świętości prowadzi nas w Zakonie.

7.11.22

7. 11.22. Święto Wszystkich Świętych Zakonu Kaznodziejskiego

2 Kor 6, 4-10

Ciekawie mówi Paweł o sobie i o swoich towarzyszach w ewangelizacji: „Okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród utrapień, przeciwności i ucisków, w chłostach, więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwaniach i w postach, przez czystość i umiejętność, przez wielkoduszność i łagodność, przez [objawy] Ducha Świętego i miłość nieobłudną, przez głoszenie prawdy i moc Bożą, przez oręż sprawiedliwości zaczepny i obronny”. Jest to połączenie trudności życia z odważnym głoszeniem prawdy. W pewnej mierze, słowa te odnoszą się do naszych świętych braci i sióstr.

Mk 10, 28-30

Jezus mówi Piotrowi i jego towarzyszom: „Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym”. Jest to zapowiedź Jego pomocy w życiu doczesnym, w którym tak dużo prześladowań i radości w życiu wiecznym.

6.11.22

 

6.11.22

2 Mch 7, 1-2. 9-14

Jeden z siedmiu braci męczenników daje świadectwo swojej wiary w zmartwychwstanie: „W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego”. Inny stwierdza: „Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich rąk, w Bogu pokładać nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. Dla ciebie bowiem nie ma wskrzeszenia do życia”. Dla męczenników za wiarę jest łaska zmartwychwstania i życia wiecznego. Dla prześladowców jest tylko oczekiwanie na wieczne potępienie. Jezus tak to wyjaśnia: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny - na zmartwychwstanie potępienia” (J 5,28-29).

2 Tes 2, 16 – 3, 5

Mówi święty Paweł: „Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest pośród was, abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych, albowiem nie wszyscy mają wiarę”. Najpierw prosi o owocność swojej ewangelizacji, bo zależy ona od Boga, a później o wybawienie od złych ludzi, którzy go prześladowali, bo nie mieli wiary.

Łk 20, 27-38

Jezus naucza o zmartwychwstaniu: „Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania”. Nie jest to powrót do zwyczajnego życia, ale jest to wyniesienie na poziom życia duchowego aniołów.

5.11.22

 

5.11.22

Flp 4,10-19

„Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,12-13). Istotna jest wolność Pawła od zewnętrznych warunków i oparcie się na pomocy Jezusa, który go prowadzi.

Łk 16,9-15

„Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16,13). Trudne słowa Jezusa dla wszystkich, przywiązanych do bogactwa, do dobrobytu. Często oddalają się oni od Jezusa.

„Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z Niego. Powiedział więc do nich: To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedliwych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych” (Łk 16,14-15). Jezus, który zna prawdę o ludzkim sercu jest bezkompromisowy wobec obłudnych i chciwych ludzi udających pobożność.

4.11.22

 

4.11.22

Flp 3,17-4,1

Mówi święty Paweł: „Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem - zagłada, ich bogiem - brzuch, a chwała - w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne. Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie”. Warto ten trudny tekst czytać w kontekście Mt 7,13-14: „Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!”. Wielu chciałoby chrześcijaństwa lekkiego, łatwego i przyjemnego – bez krzyża, bez umartwień, bez ascezy. Chrześcijaństwo radosne i uśmiechnięte. Sam Jezus naucza w Mt 16,24-26: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?”.

Łk 16,1-8

Ciekawa jest pochwała roztropności: „Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światłości”. Jezus mówi o „synach światłości” – to znaczy o swoich uczniach, do których mówił: „Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie!” (Mt 10,16). W sensie duchowym przypowieść można odczytywać jako zachętę do przebaczania. Jezus mówi: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień” (Mt 6,14-15).

3.11.22

 

3.11.22. Święto św. Marcina de Porres, zakonnika OP

Ga 3,26-28; 4,6-7

Mówi Paweł: „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi - w Chrystusie Jezusie. Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa”. Moja katolicka wiara wprowadza mnie do Bożej rodziny. Chrzest dał mi Jezusa jako moją osłonę. To cudowne! Ale co się dzieje z ludźmi, którzy tracą wiarę, albo ją zmieniają?

Nieco dalej Paweł dodaje: „Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze!” Duch Święty, Duch Jezusa jest Bożym dowodem naszych dziecięcych relacji z Bogiem Ojcem. Umożliwia życie duchowe, uczy natchnionej modlitwy (por. Rz 8,26-27).

Mt 11,25-30

Mówi Jezus: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom”. Ludzka przemądrzałość, pycha są wrogami wiary, która wymaga pokory.

„Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”. Jarzmem Jezusa jest troska o zbawienie ludzi, tak często pysznych i opornych. Łagodność i pokora prowadzą do pokoju serca, pozwalają być z Jezusem.

2.11.22

 

2.11.22

Pierwsza msza

Hi 19,1.23-27

Udręczony cierpieniem Hiob mówi: „Ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę” – bo Jezus żyje, bo zmartwychwstał i jest nadzieją żywych i umarłych. To On mówi: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”.

1 Kor 15,20-24.25-28

Mówi Paweł o Jezusie: „Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć. Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego”. Ojciec wszystko, łącznie ze śmiercią w dowolnej postaci oddaje pod władzę Syna, który jest życiem (por. J 14,6).

Łk 23,44-46. 50. 52-53; 24,1-6

Jezus woła w momencie swojej śmierci: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha”. Jest to akt Jego całkowitej ufności wobec Ojca. Józef z Arymatei troszczy się o Jego pogrzeb: „On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany”. Dla Ewangelisty jest bardzo ważne stwierdzenie: „Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady. Nie przystał on na ich uchwałę i postępowanie. Był z miasta żydowskiego Arymatei, i oczekiwał królestwa Bożego” – Józef żył dla Jezusa, dla Jego Królestwa. W niedzielę rano aniołowie w postaci młodych mężczyzn zwiastują kobietom: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał”. Jezus umiera i zmartwychwstaje, zgodnie ze swoimi zapowiedziami.

Druga msza

Dn 12,1-3

Bóg obiecuje Danielowi po wielkim ucisku zmartwychwstanie złych i dobrych: „Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie”. Obiecuje też wspaniałe nagrody: „Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze”.

Rz 6,3-9

Paweł ukazuje Rzymianom naszą łączność z Jezusem w śmierci i w zmartwychwstaniu: „To wiedzcie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz człowiek został razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu. Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy”. Przez chrzest wchodzimy w śmierć Jezusa, rozpoczyna się proces naszego umierania dla grzechu. Wierzymy, że będziemy żyli z Jezusem, odnowieni przez Ducha Świętego.

J 11,32-45

Jezus mówi do Ojca: „Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. To powiedziawszy zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą”. Wskrzeszenie Łazarza jest znakiem Jego panowania nad śmiercią, potwierdzającym Jego więź z Bogiem Ojcem.

Trzecia msza

Mdr 3,1-9

Mówi Księga Mądrości: „Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka”. Te słowa budzą wielką ufność w Bogu, który się o nas troszczy i nas broni. Mówi dalej Autor: „Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych” – do prawdy idziemy poprzez ufność wobec Boga – bo On daje Ducha Prawdy (por. J 14,16-17). Wierność w miłości do Boga jest gwarancją trwania w Nim. On jest dobry dla swoich wybranych.

2 Kor 4,14-5,1

Mówi Paweł: „Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień”. Nasze życie cielesne stopniowo zamiera, ale życie duchowe może wzrastać bez żadnych ograniczeń. Mówi Paweł o kontemplacji: „Wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie”. To wymaganie życia duchowego jest szczególnie aktualne obecnie, gdy różnego rodzaju obrazy i dźwięki grożą stłumieniem naszego życia z Bogiem.

J 14,1-6

Jezus mówi: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie”. On jest jedyną drogą prowadzącą do zbawienia. On nas prowadzi, jeśli Mu na to pozwolimy. Wobec kłamstwa i nieprawdy, które nam zagrażają – On jest prawdą – pozwala szukać i odnajdywać prawdę o naszym świecie, i co ważniejsze, o samym Bogu. On jest życiem. Wyrywa nas z marazmu, odrętwienia, oferuje autentyczne życie pełne miłości i szczęścia.